'n Nuwe Groot Trek
deur Quintin Diederichs
2010-02-03 07:30
Nadat talle van ons vriende en familielede deur misdaad getref was het my vrou en ek begin oorweeg om vir veiligheidsdoeleindes te emigreer. 'n Goeie vriend het egter aanbeveel dat ons eers 'n besoek in Orania moet aflê voor ons 'n finale besluit neem.
Op 'n warm somersdag ry hierdie jong paartjie van Pretoria-Oos toe in Orania in, min wetend wat om te verwag. Die eerste ding wat die oog gevang het was hoe skoon die dorp is. Vriendelike mense wat ons van geen kant af ken nie waai en groet ons in Afrikaans terwyl hulle in hul tuine werk. Vrolike kaalvoet kinders op fietse laat my na my eie kommerlose kinderdae terugverlang. Ons ry verby die silwerskoon munisipale swembad en sien jong gesinne wat in die water baljaar. Vreemd, daar is geen sekuriteitswagte en -kameras nie...
Ons let op dat 'n paar van die voorafvervaardigde huise 'n oogseer is maar nietemin sien mens dat inwoners besig is om dié ou huise te restoureer of geheel en al plat te slaan om nuwe huise te bou. Van elektriese heinings en lemmetjiesdraad voor mense se wonings is daar trouens geen sprake nie.
In die supermark sien ons 'n bruin man besig om sy inkopies te doen, wat vreemd was aangesien ons a.g.v. die media onder die indruk was dat net blankes toegelaat word in Orania. Later verneem ons dat mense van ander kulture, wat in hierdie yl bevolkte deel van suidelike Afrika woon, welkom is om Orania te besoek indien hulle wil – selfs Julius Malema kan hiervan getuig. Daarmee die rassistiese brandmerk wat liberaliste op Orania probeer forseer by die venster uit.
Ons loer toe in by die vakansieoord wat op die oewer van die Oranjerivier geleë is. 'n Pragtige spa, restourant en hotel strek voor ons uit met 'n indrukwekkende uitsig oor die rivier en omliggende Karoolandskap. Alles in hierdie deel van Orania word met hout gebou, wat my herinner het aan die dag toe ons oor die Tiroolseberge in Oostenryk ingery het. Alles in Orania is op sy plek, selfs die vullis word geskei in asblikke wat duidelik gemerk word met herwinbare- en nie-herwinbare plakkers. Dit het my laat dink aan Sarlat, 'n dorpie in Frankryk waar ek vir twee jaar gewoon het. Almal doen hul deel om besoedeling te bekamp.
Toe tref dit my. Orania is verseker afgesonder van die werklikheid waaraan ek in Pretoria gewoond was weens daar 'n ander werklikheid in Orania geskep word. 'n Werklikheid wat eie is aan die inheemse Afrikanervolk met sy Europese oorsprong. Dit stem hoegenaamd nie ooreen met die werklikheid van die res van suidelike Afrika nie omrede dié streek se werklikheid gebaseer is op die meerderheid en hul leiers se idee van wat die werklikheid veronderstel is om te wees.
Aangesien die Afrikaner in suidelike Afrika in die minderheid is voel ons bedreig en gefrustreerd omdat ons nie die meerderheid se vreemde werklikheid kan begryp nie. Die Afrikaanse koerante berig vir die afgelope vyftien jaar oor die absurde wyse waarop dinge bestuur word maar het mense al miskien gewonder of dit nie dalk net ons is wat die meerderheid se werklikheid absurd vind nie? Moet ons dus Afrika verlaat as ons nie kan inpas in die meerderheid se werklikheid nie? Tog is die Afrikaner so inheems aan suidelike Afrika soos enige van die stamme wat ook honderde jare gelede hierheen getrek het. Nes hulle het ons ook 'n reg om hier te wees en ons eie werklikheid te skep.
Na twee verdere besoeke aan Orania het my vrou en ek besluit om nie te emigreer nie, altans nie uit suidelike Afrika uit nie. Ons het so lekker ingepas in die Afrikaner se werklikheid dat ons 'n eiendom gekoop het en gaan nou selfs 'n besigheid op Orania stig.
Daar moet nog baie werk gedoen word in Orania maar dis lekker werk want dit vorm deel van die proses om ons vryheid te herwin. Soos almal in bv. Taiwan immers Taiwanese is, is almal in Orania Afrikaners – van die oom wat met trots die strate vee tot die tannie wat by die vulstasie werk. In Orania is dit eenvoudig normaal dat Afrikaners al die werk self doen. Daar is geen hoë-sekuriteit veiligheidskomplekse nie maar tog word Orania bestempel as afgesonder deur die einste Afrikaners wat hulself agter hoë mure afsluit van die meerderheid se volksvreemde werklikheid waarin hierdie Afrikaners self kies om ten duurste in te vertoef. Is baie Afrikaners dalk net te lui om te aanvaar dat ons weer van meet af moet begin en dié keer al die werk self gaan moet doen?
Die volkstaat is ons toekoms en ons is trots om te kan sê dat ons deel is van die nuwe Groot Trek, oppad om ons mense in Orania te gaan help bou aan die nuwe werklikheid vir die nuwe, onafhanklike Afrikaner.
Word gepubliseer op MyNuus24 deur jou storie, brief of rubriek aan ons te stuur.
Stuur jou nuusfoto's
Neem kennis: Alle artikels en briewe wat op MyNuus24 gepubliseer word is geskryf deur onafhanklike lede van die Nuus24-gemeenskap. Die sienings van gebruikers wat op Nuus24 gepubliseer word verteenwoordig dus dié van die individue self, en is nie noodwendig die sienings van Nuus24 nie. Nuus24 se redakteurs behou ook die reg voor om enige kommentaar wat ontvang word te redigeer of af te keur.